< sluit venster




Epiloog
Muttukadu - Chennai, 19-03-2010

Met stip het hoogtepunt van de Challenge: Tientallen uitzinnige kinderen die ons en onze TukTuks met bloemenslingers en muziek ontvangen...
Hieronder een fotoverslag van de dag.



In colonne reden we de laatste dertig kilometer van Muttukadu naar Chennai. Het werd een lange, intrigerende zigzagtocht, aangezien de organisatie de weg niet meer zo goed wist...




De aankomst bij het opvanghuis Don Bosco Anbu Illam in Chennai,
een project dat gesteund wordt door Cordaid Kinderstem.




De kinderen wachtten ons op met bloemenslingers en muziek.




Natuurlijk wilden ze allemaal een rondje mee in onze TukTuks.




Onze TukTuk werd uiteraard ook gekaapt...




De slaapvertrekken van de jongens.




De oranje-ballonnen vonden gretig aftrek.




De directeur van Don Bosco geeft ons uitleg over het project.








De sociaal werkers van Don Bosco komen veel in de sloppenwijken van Chennai om kinderen en jongeren op te zoeken die hulp nodig hebben.






Toen we terugkwamen bij Don Bosco voerden de kinderen stukjes op die ze speciaal voor ons voorbereid hadden. Een mooie en vertederende afsluiting van de Challenge!

TT Ganesha pakte de spullen bijeen en vertrok in donker Chennai zonder TukTuk lopend naar het busstation.



In een klein kustplaatsje rustten we nog een paar dagen uit, voordat we terugvlogen naar Nederland...

Klik hier voor het verslag van Cordaid

Klik hier voor de video van Cordaid (YouTube)




Finish!
Vellore - Muttukadu, 18-03-2010

De finish is verplaatst naar Muttukadu, een dorpje aan de Bengaalse zee vlak onder Chennai. Even een avond bijkomen aan de kust, voordat we vrijdag de epiloog naar het opvangtehuis in Chennai rijden.

-

De koppeling heeft vanaf de eerste dag als een zwaard van Damocles boven onze Tuk gehangen en dertig kilometer voor de finish was het dan zover. Tot twee keer toe was een nieuwe set koppelingsplaten afdoende, maar dit keer hebben we hem he-le-maal aan gort gereden! De aandrijving zat muurvast en we kregen ons Tukje niet meer voor- of achteruit. Reparatie zou uren kosten, dus we besloten de aandrijfassen te demonteren zodat Koen en Vicky ons de laatste kilometers konden slepen.

Het 'plan' klonk eenvoudig. Het bleek echter nog een hele onderneming om met 130 cc een TukTuk, twee lange mannen en dertig kilo bagage te slepen. Als het span eenmaal rolde ging het wel, maar vanuit stilstand moesten de bijrijders keer op keer uit de Tuk springen om mee te duwen. Het laatste stuk langs de kust was gelukkig een rechte weg, dus met opgeheven hoofd draaiden we met veertig kilometer per uur de parkeerplaats van het hotel op, onder luid gejuich van een achttal eerder aangekomen teams. Had het kwartet Ganesha mooier kunnen finishen?
Die avond sloten we tweeduizend kilometer India af met koude Kingfishers, twee vals zingende zangeressen naast een voorgeprogrammeerd keyboard en een nachtelijke duik in zee.





Rijst met botjes
Hosur - Vellore, 17-03-2010

De laatste twee dagen rijden we door het district Tamil Nadu naar de kuststad Chennai. De moraal is hoog en de maag gevuld: Een dagje achterbank heeft de zieken goed gedaan. En nu op weg.

-

De naar verwachting eenvoudige rit is toch nog een sleuteldag geworden: We hebben drie kwartier op een dolgedraaide wielmoer moeten tikken om een lekke band te kunnen vervangen, Koen en Vicky verloren vermogen door een gat in de zuiger en vijf kilometer voor het hotel ging op de valreep hun bobine nog even kapot. Om half acht checkten we in.

Na een koud drankje in de hotelbar nodigden we onszelf voor de grap uit voor een bruiloftsdiner in de feestzaal naast het hotel. De 'ceremoniemeester' nam ons verzoek echter zeer serieus en voor we het wisten zaten we in een TL-verlichte eetzaal aan een lange tafel met een bananenblad voor ons neus. Op het blad kwam een zuur melkprakje, een veel te heet currymengsel, een rijstgerecht vol botjes en een banaantje te liggen. Een stemmetje in ons hoofd zong Lo-pe-ra-mi-de, Lo-pe-ra-mi-de, dus we aten met mate. Terug in het hotel bestelden we een veilige pizza als vulling. Morgen nog 150 kilometer laatste loodjes...





Loperamide
Mysore - Hosur, 16-03-2010

Het is zover. Twee van de vier hebben last van een Delhi-Belly... Om het voor de lijdende voorwerpen niet gênanter te maken dan het al is, noemen we geen namen. De loperamide is in ieder geval verplaatst van onderin-de-tas naar bovenin-de-tas.

Als we nog even doorgaan op dit onderwerp: Vicky en Koen reden vanochtend met zeventig kilometer per uur (bergafwaarts) door een fikse koeievlaai... Op dat moment waren wij heel blij met het voorruitje :-)

-

De wegen rond metropool Bangalore zijn vlak en breed, dus voor we het wisten hadden we de honderddertig kilometer uit het roadbook afgelegd (zelfs met twee dooie vogeltjes op de achterbank). We besloten de sfeerloze IT- en telecomstad Bangalore links te laten liggen en reden ruim vijftig kilometer verder naar Hosur. Dit bleek echter een nog deprimerende èn sfeerlozere industriestad te zijn... We parkeerden de Tuks bij hotel Renaissance, tussen een benzinestation en een parkeerplaats vol containertrucks. Gezellig!

Bijna aanrijding koe (YouTube)




Even bijtanken 2
Kushal Nagar - Mysore, 15-03-2010

We moesten op deze tweede rustdag nog ruim honderd kilometer rijden naar het hotel in Mysore. Ditmaal echter niet bergop over zeer slecht asfalt, maar via een prachtig vlakke Express Highway. De afstand waar we gisteren veertien uur over deden, reden we vandaag in nog geen drie uur! Rond het middaguur lagen we in het zwembad van het luxe Pai Vista hotel. Zonder kakkerlakken.

Challenge van de dag:
Tijdig keren op het zwembadbedje





'Terrorismedreiging'

Arthur (van de organisatie) rijdt in een Fiattype dat toevalligerwijs veel voor aanslagen wordt gebruikt, doet zaken met Hindoestaanse Indiers in Mumbai, heeft 20 Indiase simkaarten bij zich en is Westerling: Zullen Islamitische Indiers hem als potentieel terrorist beschouwen nu hij door Karnataka rijdt?




Fucking clutchplates!
Puttur - Kushal Nagar, 14-03-2010

We zijn gestrand in Kushal Nagar, een stadje ruim honderd kilometer voor Mysore, het eindpunt van de etappe. We hebben acht uur stilgestaan wegens technische problemen met, je raadt het al, remmen en versnellingen...

-

We reden over een smalle, bochtige b-weg (indian style) door prachtig onbewoond bosgebied, aangezien de hoofdweg van Puttur naar Madikeri afgesloten was. Het leek de eerste kilometers over vrij vlak terrein goed te gaan, maar na 850 meter stijgen over zwaar bejaard asfalt zaten de linkerremblokken vast geslagen in hun trommel en waren de versnellingsplaten voor de verandering weer compleet versleten.

Middenin het heuvelachtige bos stonden we stil. Tussen de vogels door hoorde je alleen het gesleutel en gedempte overleg van Chris en Koen en slechts heel af en toe het geluid van een naderende auto of motor. Ze wisten de remmen zodanig te repareren dat we in ieder geval veilig gesleept konden worden naar het eerstvolgende dorpje (Bane) tien kilometer verderop.

De plaatselijke mechanic van het gehucht ging 'clutchplates' halen in een stadje verderop en klungelde het een en ander met tweedehands remblokken. Toen drie uur later de supportcar voorbijkwam was er echter nog niets naar behoren gerepareerd.

De mechanic van de Challenge zelf wist zichtbaar beter waar hij mee bezig was. Het vervangen en testen van beide remmen en versnellingsbak zou echter zeker nog eens drie uur duren, dus we besloten van de nood een deugd te maken: Mischa kocht zes zakjes handgemalen chilipoeder voor het thuisfront in het winkeltje naast de garagebox, vroeg de winkelier de oren van het hoofd, bezocht het tegenoverliggende veldje waar koffie- en peperstruiken dwars door elkaar groeien en we wisselden fotomomenten uit met Rezina en haar zusje, die al die aandacht fantastisch vonden en zich tot drie keer toe voor ons verkleedden. Rond zessen zijn Vicky en Mischa nog even meegelopen naar hun huis en ontmoetten we hun familie en buren.

Het was al donker toen de laatste wielmoeren aangedraaid werden. We improviseerden voor- en achterlichten met (zak)lampjes en Duct-tape en onder escorte van de servicecar vertrokken we naar het eerstvolgende hotel twintig kilometer verderop. De zaklampjes werkten goed om gezien te worden, maar zelf zagen we vrij weinig. Als blinde mollen vertrouwden we op de achterlichten van de servicecar en pas na negenen reden we Kushal Nagar binnen. Kamers in een sfeerloos, stinkend kakkerlakkenhotel waren snel geboekt, we waren te moe om iets anders te zoeken.

Slecht wegdek (YouTube)

Schoolkinderen bij tuktuk (YouTube)





Culture clash 2
Murdeshwar - Puttur, 13-03-2010

De rem van Koen en Vicky moest grondig gereviseerd worden, dus na het ontbijt reden we onder escorte van de servicecar naar een garage in het overwegend Islamitische Bhatkal.

Kinderen zwaaiden naar ons vanuit een schoolgebouw naast de garage en aangezien we toch moesten wachten tot de monteurs klaar waren besloten we te vragen of we de 'Anjuman Hami-e-Muslimeen Primary and Highschool' mochten bezoeken. De conciërges waren gelijk enthousiast, maar na een vijftal kantoortjes en evenveel verantwoordelijken kregen we pas toestemming van de 'Headmaster' zelf.

We praatten en speelden wat met de jongsten, bezochten het lunchvertrek van de oudere kinderen en dronken tot slot een kopje thee met de vicepresident van de school. Onze verhalen over de Challenge vond hij geweldig! Het viel ze echter direct op toen Mischa met zijn (onreine) linkerhand het gastenboek tekende... Gelukkig had hij het kopje thee bewust met rechts genuttigd.

NB: Het district Karnataka (met hoofdstad Bangalore) staat bekend om haar IT- en telecomdiensten aan Westerse landen. Het is interessant om te zien dat medewerkers en zelfs jonge leerlingen van deze willekeurige school in Karnataka goed Engels spreken in plaats van het onverstaanbare Indiase Engels in de districten Maharashtra of Goa.

Via de beroemde Krishnatempel in Upudi en kilometers gatenkaasasfalt reden we vijftig kilometer verder dan het Roadbook aangaf naar het kleine provinciestadje Puttur. Hier kun je met vier personen uitgebreid eten voor 245 Roepie (4 euro) en mineraalwater is moeilijk te krijgen. Onontgonnen gebied voor achteloze toeristen...

Onze aandacht werd gewekt door een grote praalwagen van houtsnijwerk, een mannenkoor dat met lage monotone stem gebeden zong en honderden mensen die een rituele rondgang maakten langs tientallen kamertjes, altaartjes en doorkijkjes: Puttur maakt zich op voor Brahmarata, een feestelijk vijfdaags Hindoestaans Festival. Verschillende omstanders gaven ons enthousiast en trots tekst en uitleg.

De plaatselijke horeca serveerde alleen met kraanwater aangelengde vruchtensappen, dus we eindigden de dag op de hotelkamer met een fles frisdrank en wat chocolade.

Bezoek tempel in Puttur (YouTube)





Heet!
Palolem - Murdeshwar, 12-03-2010

Tientallen soorten vogelgekwetter wekten ons vanochtend voor de tweede dag op rij: Palolem ligt in een paradijselijk stukje India..

De klamboe werd verruild voor shirt en broek en we gingen even kijken hoe ver de mechanics waren met remblokken, koppelingsplaten en uitlaat. Gelukkig waren de mankementen bijna verholpen. Vicky en Koen lieten hun chassis nog even lassen in het dorp (motorophanging hing zo goed als los) en ondertussen werden onze koppakkingen vervangen (compleet verpulvert).

Met een noodlitertje benzine reden we weg van het door neo-hippies overspoelde Palolem op zoek naar een Petrol Station. Rond het middaguur tankten we in de brandende zon bij een zanderige Indian Oil tot de nok toe vol en kon de etappe echt beginnen.

De eerste tachtig kilometer reden voorspoedig, tot er rook uit de Tuk van Koen en Vicky kwam. Koen merkte al dat hij minder vermogen had, dus we dachten aan een oververhitte motor. Achter de motorklep bleek echter dat de (die ochtend vervangen) remblokken tot roken toe vastliepen.

Daar stonden we dan. Rijdend was de temperatuur in de TukTuk al boven de dertig graden, laat staan toen we stilstonden. De schaduwen van een boom en betonnen bushuisje brachten geen verkoeling, maar we konden tenminste schuilen tegen zonnebrand. Meer dan twee uur later waren de mechanics klaar... De inwoners van het gehucht vonden het in ieder geval machtig interessant.

Gelukkig was dit een korte etappe van 140 km, dus rond zessen stonden we ruim voor donker bezweet en stoffig onderaan het veertig meter hoge Shivabeeld in Murdeshwar. De rem van Koen en Vicky had het ondertussen weer zo goed als begeven, maar het zwembad in het hotel was goddelijk :-)





Even bijtanken...
Palolem, 11-03-2010




Culture clash
iets voorbij Rajapur - Palolem, 10-03-2010

Iets voor zevenen stapten we voorzichtig over het personeel van Katkana Palace dat in het trappenhuis lag te slapen. We waren nagenoeg de enige gasten, dus dat de ontbijtzaal en receptie donker en afgesloten waren namen we voor lief. De nachtwaker bracht ons nog twee flessen lauw mineraalwater uit de-koelkast-die-'s-nachts-uitgezet-wordt en om vijf over zeven startten we de Tuks. Met fleecetrui aan was het prima toeven op de achterbank.

We besloten om niet de route langs Vadi te nemen zoals het roadbook voorschreef, maar een interessantere detour via de kust. Veel vrachtverkeer, wegwerkzaamheden en onverhard wegdek, niet te begrijpen bewegwijzering in Hindi en een aantal ontmoetingen maakten het niet de meest snelle route, maar wel een fascinerende: Bij Mochemad Bridge ontmoetten we arbeiders die zeezand verschepen en naast de brug in een tentenkamp wonen, een aantal Indiase surfboys die met de borsten van Vicky op de foto wilden en een vriendelijke-man-met-moeilijke-naam, zijn vrouw, zoon, koe en geit. Bij hen dronken en aten we kokosnoot vers van de boom en plukten we cashewnootjes met vrucht en al.

Ter hoogte van Vengurla stonden met kleurkrijt besmeurde jongeren langs de weg voorbijgangers op te wachten ter ere van het Holy-feest. Ze gooiden gekleurd poeder de Tuk in en we kregen allemaal een veeg paarse kleurstof op ons voorhoofd voor geluk en voorspoed. Andere groepjes leken echter iets minder vriendschappelijk en eisten geld om door te mogen rijden. Vol gas en weg!

De eerste tweehonderd kilometers van deze lange etappe reden we vrij eenvoudig door, maar de laatste twintig kilometer naar Palolem waren net iets te veel van het goede voor onze Tukjes. Koen en Vicky moesten het vanaf Betu doen met enkel een rechterrem (de linker lag los te rammelen in de trommel) en bij ons zat tussen alle versnellingen centimeters speling. Honderd meter voor het resort verloren we op de valreep ook nog onze complete uitlaat, inclusief demper. Toen we de motor uitzetten leken onze Tuks een zucht van verlichting te slaken. Eindelijk een rustdag.





Meters maken
Poladpur - iets voorbij Rajapur, 09-03-2010

We zijn gestopt bij Katkana Palace, het enige hotel in de omgeving van Poladpur. De zon staat oranjerood boven de bomen en struiken aan de horizon en de stilte is overweldigend na acht uur fel snorrende TukTukmotortjes. Indiase toeristen eten een klef broodje en drinken chai uit een kartonnen bekertje, terwijl ze ons en onze TukTuks nieuwsgierig aanschouwen. Veel Westerlingen zullen hier niet komen.

De omgeving en de mensen zijn prachtig, alleen in dit nowhere is wederom geen Internet...

-

Ondanks dat de motor van Koen en Vicky tot vier maal toe oververhit raakte (zelfs de rijwind voelde vandaag heet aan) hebben we tweehonderdveertig kilometer langs prachtig glooiend en bochtig landschap en Indiase dorpjes gecruised. De etappe van morgen is driehonderd km, dus we hebben gisteren en vandaag vast veertig km extra gepakt: Met een gemiddelde van veertig kilometer per uur (bergop twintig, bergaf tot zeventig) schoot het op relatief goed asfalt lekker op.

Tussen Pali en Rajapur zijn we drie (!) vrachtwagens tegengekomen die naast de weg geraakt waren: De eerste was omgekanteld in een bocht en lag als een hulpeloze schildpad met de wielen in de lucht. De tweede werd op het moment dat wij passeerden uit een dal de weg opgetakeld en een derde stond met zijn neus in de bergwand geparkeerd. Een gewaarschuwde Tuk telt voor twee...

-

Over de vloer van het hotelrestaurant kruipt een zwart lijf ter grootte van een pingpongballetje met acht poten eraan. We zijn blij dat we het raam van de hotelkamer hebben dichtgelaten, ondanks de hitte... Anyway, morgen gaat om half zeven de wekker, hoog tijd voor een Tuk.

Challenge van de dag:
Druppelsgewijs douchen na 240 km Indiaas stof happen

TT Ganesha rijdt door een klein dorpje in Karnataka (YouTube)





Verloren voorwerpen
Pune - Poladpur, 08-03-2010

Het is nu negen uur 's ochtends. De etappe van vandaag is slechts 100 km, maar we moeten in totaal meer dan 1200 m hoogteverschil afleggen. Om acht uur is Chris om die reden begonnen met het nakijken en stellen van de versnellingen. Twee slipt nog steeds door, maar het koppelen zelf gaat nu een stuk beter. Als ie de bergen maar overleefd. We hebben geen idee waar de andere teams op dit moment zijn en hoe het met ze gaat. We zullen ze vandaag wel weer tegenkomen.

We hadden ons niet voorbereid op twee uur ochtendspits, dus het was al half een toen we Satara Road opreden en de eerste andere teams tegenkwamen. Ondanks dat de tweede versnelling bleef gieren en doorslippen (we reden als een schokkend hobbelpaard de berg op), overbrugden we het hoogteverschil naar hillstation Mahabaleswar relatief eenvoudig in vergelijking met de dag ervoor.

Volgens het roadbook zou dit het eindpunt van de dagetappe zijn, maar we hadden nog twee uur tot zonsondergang. We besloten om de afdaling naar Poladpur nog even mee te pakken.

Afdalen is te gek na urenlang stapvoets bergop. Het wegdek was echter zo slecht dat we na 30 km omlaag hobbelen een rolgordijn, een jerrycan, een toeter en een uitlaat kwijt waren geraakt. Acht kilometer voor Poladpur reden we zodoende onder oorverdovend lawaai een rustig heuveldorpje binnen. Gelukkig hadden we jerrycan, toeter en uitlaat van de straat geplukt, dus de plaatselijke lasser kon de uitlaat eenvoudig aan de knalpot solderen (terwijl een geit onze goede-reis-en-behouden-rit bloemenslinger van de buitenspiegel at :-)

Een paar kilometer afdalen verder checkte Koen wegens rammelend voorwiel de bouten van de ophanging, en daar was centimeters speling in gekomen door het voordurend afdalen. Een piepklein tankstationnetje naast een piepklein dorpje op een gortdroog stuk braakliggend terrein had ergens nog een paar bouten liggen. De zon dook al achter de bergkam toen we de Cricketspelende buurtkinderen uitzwaaiden en we de laatste twee kilometer door nagenoeg onbewoond gebied naar Poladpur aflegden. Wederom in de schemering parkeerden we voor het pasgeopende hotel Golden Palace (hoogstwaarschijnlijk gefinancierd door gemeentegelden). We aten een currymix van ingrediënten die het hotel in huis had, en het inkoopbeleid zorgde er ook voor dat we daarbij drie Fanta in plaats van vier Sprite te drinken kregen :-) Het was desondanks een heerlijk maal en voor 175 Roepies pp hoor je ons niet klagen. WiFi- internet mist alleen, dus Koen moet even een dagje afkicken en deze blogpost versturen we morgen.

Challenge van de dag:
Half buiten de TukTuk Catamaranhangen tijdens straffe afdaling





De flagoff...
Mumbai - Pune, 07-03-2010

Wegens Indian time namen we de starttijd van het programma vandaag niet al te serieus. Toen we een uur te laat op de flagoff-locatie aankwamen waren we precies op tijd. Na een dag van wachten hing er een uitgelaten spanning in de lucht. Iedereen wilde beginnen! Rond half elf klonk het startsein en trokken 18 TukTuks in konvooi de aandacht van Mumbai. Tussen auto's, motors, koeien, karren en olifanten baanden we ons een weg naar het dichtstbijzijnde petrolstation. De Indiase crew die af had moeten tanken had slinks overal maar een of twee liter ingegooid en de overige benzine waarschijnlijk ergens anders nogmaals verpatst. Geef ze eens ongelijk: Rare Hollanders die van Mumbai naar Chennai willen TukTukken...

Team 1 (The Dukes of India) reed bij het petrolstation al gelijk vol in de zijkant van een volgauto. De mechanics zouden de belangrijkste technische mankementen verhelpen, maar waren de opmerking 'fill up brakefluid' vergeten (Gelukkig hebben wij handyman Chris aan boord). Na de laatste checkups reden we in konvooi oostwaarts richting Panvel. Op hoofdweg NH4 mochten we 'los' en reed ieder voor zich.

Op de NH4 liepen we tegen de eerste problemen: Onze bumper brak af na een kuil (pothole) in de weg en sleepte vonkentrekkend achter ons aan. Duct tape van onze naamgenoot team 8 (De Ganesh Express) bood soelaas. We merkten eerder al dat de afstelling van onze carburateur niet goed was. Een verkeerde menging van benzine en lucht zorgden voor knallen onverbrande benzine in de uitlaat en zwaar verminderd vermogen. Ergens midden op de hoofdweg stopte de motor er helemaal mee! Team 5 (Lupus) hielp ons op sleeptouw. Tien kilometer later kwamen we Team 13 (De Kuijtjes) tegen die gestrand waren wegens een kapotte versnellingsbak. Lupus ontfermde zich over de Kuijtjes en Chris stelde onze carburateur af (zo goed en zo kwaad als mogelijk). Wij konden weer verder.

Bij een Mc Donalds (handig landmark, zo'n grote gele M) hadden we de eerste gather-up, maar er misten nu al ongeveer vier teams. En we waren nog maar vijftig km onderweg...

Na de gather-up schoot het eindelijk op. De Ganesh Express en TT Ganesha reden getweeën door de rustige buitengebieden richting Khalapui. We hadden echter kunnen weten dat het niet eenvoudig zou blijven. De Western Ghats (Westoevers) staan erom bekend vrij bergachtig te zijn. En dat terwijl onze versnellingsbak sowieso al kuren had: De tweede versnelling slipt geregeld door en als je van een naar twee schakelt tikt ie meestal door naar drie (En juist die lage versnellingen zijn zo handig in de bergen :-)

Met gierende koppeling en geregeld uitvallende motor beklommen we stapvoets 700 meter hoogteverschil. Wat van tevoren peanuts leek was in deze aftandse Tuk nog een behoorlijke opgave. De koppelingsplaten begonnen meer en meer te protesteren en op een gegeven moment klapte in bijna elke bocht de versnelling eruit. Alleen als een van de twee hielp duwen (85 kg minder torsen scheelt sowieso een hoop voor het 130 cc motortje) kwamen we vooruit. Na tien km in anderhalf uur bereikten we eindelijk het hoogste punt.

De laatste 40 km naar Pune konden we gelukkig over vlak terrein in zijn vier rijden. In de schemering reden we het terrein van de Bhagwanbeweging op en Vicky onderhandelde met een mooi verhaal over 'organisatie', 'advertising' en 'Bombay Challenge' een luxe kamer voor 40% van de prijs. Na een snelle maaltijd was het tijd om te (tuk)tukken.





Testrit
Mumbai (Bombay), 06-03-2010

Achttien TukTuks min één (een team kon geen visum krijgen) stonden in de zinderende hitte klaar op een afvalplaats / bouwterrein. De hele dag hadden we moeten wachten op de juiste permits en onder-de-tafel-onderhandelingen, maar uiteindelijk had de officier zijn toestemming gegeven. Officieel waren we nog steeds vogelvrij, maar we konden in ieder geval beginnen met de testritten. De TukTuks hadden waarschijnlijk een tijd in de opslag gestaan, het aangekoekte stof zat duimendik op rooftop en ramen. We oefenden een uurtje en al snel bleek dat de technische staat ronduit belabberd was. Deze machientjes zouden op deze manier geen 2.000 km volhouden... (Het is tenslotte ook een barrelrace, dus je hoort ons niet klagen. Er is echter een TukTukverhuurder die hiermee heeeele goede zaken doet...)

Na de testrit reden we de eerste kilometers door de stad naar de Flagoff-locatie Zenzi, een hippe bar met Nederlandse eigenaar waar de rich and famous van Mumbai schijnen te komen. Tegen beter weten in plakten we gebrekenlijstjes op de voorruit, maar we wisten bij voorbaat dat deze waslijsten nooit door de beschikbare twee monteurs verholpen konden worden. Dat beloofde veel goeds voor de eerste dag...





Nog twee weken...

18-02-2010 | Over precies twee weken vertrekt onze vlucht naar Bombay (Mumbai). Het was nog heel even spannend aangezien India de laatste tijd scherpere criteria hanteert bij het verstrekken van Visa. Een van de andere deelnemers heeft zodoende helaas geen visum kunnen krijgen en gaat niet mee... We balen daar ontzettend van, maar er is niets aan te doen. Wij hebben gistermiddag onze visa (gelukkig) wel ontvangen.
Nog twee weken om zoveel mogelijk sponsorgeld binnen te halen!



Blog online

12-02-2010 | Ons blog is online...